Het trauma dat pesten heet

  • Pesten

Driekwart van de meiden die bij Fier wordt opgevangen en behandeld heeft een pestverleden. Het gevoel er niet bij te horen en geen aansluiting te vinden bij medescholieren blijkt een enorm probleem te zijn. Judith (18) vertelt haar verhaal.

‘Als klein meisje was ik gezellig en bijdehand. Ik was vrolijk, enthousiast en ik kletste iedereen de oren van het hoofd. Dit veranderde toen ik naar groep vier ging. De pesterijen begonnen heel klein. Af en toe werden er flauwe grapjes gemaakt. Klasgenoten wilden niet meer met mij afspreken en ik werd niet uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes. Ik had het gevoel dat ik iets fout deed. Ik dacht: er klopt iets niet aan mij. Het pestgedrag ging geleidelijk aan van kwaad tot erger. Ik werd buitengesloten en uitgescholden. Mijn klasgenoten vonden mij lelijk, dik en dom. Ze gooiden tijdens de gymles mijn kleding in de wc. En op het schoolplein ging het gerucht dat ik luizen had. Iedereen stond uitgebreid zijn jas te controleren. Het was ontzettend vernederend.

Nog meer ellende

Al die tijd verzweeg ik het pesten voor mijn ouders. Ze hadden al genoeg problemen; ik wilde ze niet met nog meer ellende opzadelen. Achteraf gezien had ik ze beter wel kunnen inlichten. Dan hadden ze me misschien kunnen helpen. Uiteindelijk kwamen ze er in groep acht toch achter. Mijn broertje werd bij de pesterijen betrokken. Hij vertelde het aan mijn ouders. Er vonden gesprekken plaats met de directie en ik mocht een paar weken thuisblijven om bij te komen. Uiteindelijk ging ik weer naar school. We zaten middenin de voorbereidingen van de eindmusical. Ik wilde dit niet voor mijn klasgenoten verpesten.

Tijdens het eerste schooljaar op de middelbare school werd ik niet gepest. Maar door de vijf jaar aan pesterijen voelde ik me erg onzeker en ongemakkelijk. Ik was bang dat ik niet goed genoeg zou zijn voor anderen en vond het lastig om contacten aan te gaan en te onderhouden. In de tweede klas kwam ik weer bij vrienden van mijn pesters in de klas. De pesterijen begonnen opnieuw. Ik werd uitgemaakt voor alles wat slecht was. Mijn klasgenoten trapten me voortdurend in elkaar. Opletten in de klas of huiswerk maken, lukte me niet meer. Samen met mijn ouders ging ik daarom op zoek naar een andere school. Daar kwam een einde aan zeven jaar angst en frustratie.

Enthousiast en zelfverzekerd

Nu, vier jaar later, besef ik dat mijn pestverleden nog altijd invloed heeft op wat ik doe en hoe ik denk. Mijn zelfbeeld was een periode heel laag. Ik werd depressief, ging drugs gebruiken, kreeg een eetstoornis en had alleen nog maar ruzie met mijn ouders. Ik stelde me op als een arrogant en koud persoon. Met dit masker wilde ik voorkomen dat mensen weer over me heen zouden lopen. Niks interesseerde me nog. Ik had totaal geen zin meer in het leven. In mijn ogen wordt pesten niet serieus genomen. Er zijn te veel kinderen en jongeren die een einde aan hun leven willen maken vanwege treiteren, kleineren, schoppen of slaan. Zelf krijg ik nu hulp bij Fier. Ik hoop dat ik ooit weer net zo enthousiast en zelfverzekerd kan rondlopen als vroeger.’

  • sunil zei op 05-05-2016:
    wat ben jij een leuke dame waarom moet jij drugs gebruiken

Laat een reactie achter:

herken jij de signalen

Liever iemand bellen?

T 088 – 20 80 000

ChatmetFier.nl is een initiatief van Fier.nl

ChatmetFier.nl is mede mogelijk gemaakt door deze fondsen